Colouration with pale thoughts

Two poets. Same spark in their heart. Both wanted to make it a poem. He never had the courage to write it down on paper. His blood vaporized before it floated till the tip of the feather. She gave it a title. He underlined it. She gave the first line. He finished first stanza. Lines were pure and filled with Devine. When birds recited the lines, sky poured flowers. When dolphins gave it a tune, waves gifted ocean a new rhythm. He dip the feather deep inside his heart. Started the new stanza. She sweetened the lines. When it resonated with the rhythm of nature, clouds burst into rain; trees filled with flowers; nectar with honey; world with happiness and hearts with symphony. When they were adding an end line to the second stanza, god came in between. Took his feather. Broken into pieces. Gave it back to him. She ran to him. Joined the broken feather. Melted with her tears. Made it to one piece. He dip feather into his heart. By the time tip of the feather touch...

I was falling asleep like a yellow leaf falling in autumn Murmur of the wind was keeping my fall delayed Then came a droplet from the sky which shook me and woke me up But it was too late, I was detached from the tree Then I realized everything was unreal. I was already asleep, it was nothing but a dream

Let's eat Eden's fruit, meet in dreams Fly beyond the sky, walk above the clouds Look down at land, people move like ants With worried minds to fill their abs Watch the never ending movements of creatures on earth Play hide and seek, put on nothing but smile Pick pieces of cloud and make them rain Jump to the Mars then to the Venus And to the Sun to get wings burnt Fall on earth, and wake from bed Move with the people just like ants With worried minds to fill our abs To be seen by dreamers who look down at land

"പതിനാറാം തൃപ്പടി ശരണം പൊന്നയ്യപ്പാ സ്വാമി പൊന്നയപ്പാ അയ്യനേ പൊന്നയ്യപ്പാ സ്വാമിയല്ലാതൊരു ശരണമില്ലയ്യപ്പാ" രവി സ്വാമിയുടെ ഈണത്തിലുള്ള ശരണം വിളി ഉച്ചഭാഷിണിയിലൂടെ മുഴങ്ങി. "ഡാ ഷാജീ, പതിനാറാം പടിയെത്തി. നീ വരുന്നില്ലേ?" തൂക്കുപാത്രവും കയ്യിലെടുത്ത് ഇറങ്ങുമ്പോൾ സന്തോഷ്‌ ഉറക്കെ ചോദിച്ചു. "നിക്കെടാ ചന്തൂ ഞാനെത്തി." "വേഗം വാ ഇപ്പൊ പായസം കൊടുക്കും." സന്തോഷ്‌ നടപ്പിനു വേഗം കൂട്ടി.  സന്തോഷും ഷാജിയും മച്ചുനൻമാരാണ്. അടുത്തടുത്ത വീടുകളിൽ താമസം. ഒരേ ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്നു. എല്ലാ കുരുത്തക്കേടുകളും ഒപ്പിക്കുന്നത് ഒരുമിച്ചാണ്. മണ്ഡല കാലമാണ്. തൊട്ടടുത്തുള്ള ശിവക്ഷേത്രത്തിൽ അയ്യപ്പഭജനയുണ്ട്‌. പക്ഷെ അതു കഴിഞ്ഞുള്ള പായസ വിതരണമാണ് ഇവരുടെ ലക്ഷ്യം.  ഭജന കഴിഞ്ഞ് പടി തൊട്ടു വന്ദനം തുടങ്ങുമ്പോൾ എല്ലാവരും തൂക്കു പാത്രവുമെടുത്ത് തയ്യാറായി നില്ക്കും.  പതിനഞ്ചാം പടി ചൊല്ലുമ്പോൾ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയാൽ ഹരിവരാസനം തീരുമ്പോഴേക്കും അവിടെ എത്താം.  ഇന്ന് അൽപം വൈകിപ്പോയി. ക്ഷേത്രത്തിലെത്തുമ്പോഴേക്കും കർപൂരാരാധനയും ഹരിവരാസനവും കഴിഞ്ഞ് നട അടച്ചിട്ടുണ്ടായിരു...

മഴയെത്തി. ഇന്നലെ ചന്നം പിന്നം പെയ്തവൾ. ഭൂമിയിലേക്ക് ശരം പോലെ പതിക്കുന്ന  തന്നെ പതിയെ ഇലകളിലേക്ക് കോരിയെടുത്ത  മരങ്ങളെ തൊട്ടും തലോടിയും പൂക്കളോട് പുന്നാരം പറഞ്ഞും വന്നവൾ.  പുഴയുടെ  ഉടലിൽ - പരപ്പിലും ചുഴിയിലും - ഇക്കിളിയിട്ട് കടലിൻറെ അടിത്തട്ടിൽ അലിഞ്ഞില്ലാതായവൾ. കൂട്ടുകാരനായ കാറ്റുമൊത്ത് അവളെത്തി. തന്നെ പേറി നടന്ന മേഘങ്ങൾ  ഉരുകുന്നതു കണ്ട്  കണ്ണീർ പൊഴിച്ച്, വേനൽച്ചൂടിൽ വെന്തു നീറി നിൽക്കുന്ന മണ്ണിൻറെ  മനസ്സിൽ കുളിര് കോരിയിട്ട് അവൾ വന്നു. പൊട്ടി മുളക്കാൻ വെമ്പി നിൽക്കുന്ന വിത്തുകളെ തട്ടിയുണർത്തി, നമ്മുടെയൊക്കെ മനസ്സിൽ ഒരായിരം ഗൃഹാതുരതകളുണർത്തി ഒരു മഴക്കാലം കൂടി വരവായി.